تبليغاتX
سه کله پوک

سه کله پوک

خاطرات دوران دانشجویی ما

سیلاااااااااااااااااام

امروز که اومدم به خونمون سر بزنم

ادرس یادم رفته بود

زندگی با ادم چه کارا که نمیکنه خواهر

دوست جونیام منو ببخشید اگه کم بهتون سر میزنم یا نمیام

یادش بخیر

چه دنیایی داشتم با این خونم

ولی الان حس هیچیش نیست

بچه ها خیلی واسم دعا کنید

فعلا وب مب تعطیل

در پناه حق باشید

دوستتووووووووووووووووون دارم

فدای همتون

فعلا

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم خرداد 1390ساعت 12:39 توسط ریحانه| |

دلم واسه مامان جونیم یه ذرررررررررررررررررررررررره شده

هر چند که به قولی مامان جونی مثل دوتا هوو میمونیم

ولی من دلم واسه هوو جونیم تنگیده خب

دلم میخواد بشینم بگریستم

زنگیدم بهش کلی دلمو سوزوند گفت فسنجون داشتیم

منم الکی گفتم منم ماهی خوردمخیلی دوست داره

منم خیلی دوسش دارم

تا اواخر تیر نمیبینمش

اخه بیکار بودیم پاشدیم اومدیو یونیور

بودیم زندگیمونو میکردیم دیگه

یه روز در میون دعوامونو میکردیم دیگه

اون میگفت من ج میدادم(اخ اخ چه دخت بدی)

مامان خونم کم شده

چچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچ کار کنیم

میلاد باسعادت خانوم حضرت زهرا رو هم به همه عاشقای ایشون تبریک میگم

امیدوارم همه مامان جونی ها سایشون ۱۲۰ سال با عزت و سلامت کامل بالای سر بچه هاشون باشه

نوشته شده در سه شنبه سوم خرداد 1390ساعت 1:7 توسط ریحانه| |

قبل از ازدواج
پسر: بالاخره موقعش شد. خیلی انتظار کشیدم.
دختر: می‌خوای از پیشت برم؟
پسر: حتی فکرشم نکن!
دختر: دوسم داری؟
پسر: البته! هر روز بیشتر از دیروز!
دختر: تا حالا بهم خیانت کردی؟
پسر: نه! برای چی می‌پرسی؟
دختر: منو می‌بوسی؟
پسر: معلومه! هر موقع که بتونم.
دختر: منو می‌زنی؟
پسر: دیوونه شدی؟ من همچین آدمی‌ام؟!
دختر: می‌تونم بهت اعتماد کنم؟!
پسر: بله.
دختر: عزیزم!
-
                                                                                                                                                     -
-

بعد از ازدواج
-
-
-
کاری نداره! از پایین به بالا بخون!  
نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1390ساعت 8:54 توسط ریحانه| |

شاهکار های عکاسی در هند


ادامه مطلب
نوشته شده در یکشنبه هجدهم اردیبهشت 1390ساعت 13:56 توسط ریحانه| |

 

دیدم که ازپس در پهلوی من شکسته است

فریاد من درآنجا علی علی علی بود

بر روی من با میخ در نوشتند

این جرم گفتن علی علی علی بود

من هم زخون بر روی در نوشتم

تنها گناه زهرا علی علی علی بود

 

نوشته شده در شنبه هفدهم اردیبهشت 1390ساعت 21:27 توسط ریحانه| |

مردی صبح زود از خواب بیدار شد تا نمازش را در خانه خدا (مسجد) بخواند. لباس پوشید و راهی خانه خدا شد.

در راه به مسجد، مرد زمین خورد و لباسهایش کثیف شد. او بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت.

مرد لباسهایش را عوض کرد و دوباره راهی خانه خدا شد. در راه به مسجد و در همان نقطه مجدداً زمین خورد!

او دوباره بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت. یک بار دیگر لباسهایش را عوض کرد و راهی خانه خدا شد.

در راه به مسجد، با مردی که چراغ در دست داشت برخورد کرد و نامش را پرسید. مرد پاسخ داد: (( من دیدم شما

در راه به مسجد دو بار به زمین افتادید.))، از این رو چراغ آوردم تا بتوانم راهتان را روشن کنم. مرد اول از او بطور فراوان

تشکر می کند و هر دو راهشان را به طرف مسجد ادامه می دهند. همین که به مسجد رسیدند، مرد اول از مرد چراغ

بدست در خواست می کند تا به مسجد وارد شود و با او نماز بخواند. مرد دوم از رفتن به داخل مسجد خودداری می کند.

مرد اول درخواستش را دوبار دیگر تکرار می کند و مجدداً همان جواب را می شنود. مرد اول سوال می کند که چرا او

نمی خواهد وارد مسجد شود و نماز بخواند.

مرد دوم پاسخ داد: ((من شیطان هستم.)) مرد اول با شنیدن این جواب جا خورد. شیطان در ادامه توضیح می دهد:

((من شما را در راه به مسجد دیدم و این من بودم که باعث زمین خوردن شما شدم.)) وقتی شما به خانه رفتید، خودتان را

تمیز کردید و به راهمان به مسجد برگشتید، خدا همه گناهان شما را بخشید. من برای بار دوم باعث زمین خوردن شما شدم

و حتی آن هم شما را تشویق به ماندن در خانه نکرد، بلکه بیشتر به راه مسجد برگشتید. به خاطر آن، خدا همه گناهان افراد

خانواده ات را بخشید. من ترسیدم که اگر یک بار دیگر باعث زمین خوردن شما بشوم، آنگاه خدا گناهان افراد دهکده تان را

خواهد بخشید. بنا براین، من سالم رسیدن شما را به خانه خدا (مسجد) مطمئن ساختم.

 

نتیجه اخلاقی داستان:

کار خیری را که قصد دارید انجام دهید به تعویق نیاندازید. زیرا هرگز نمی دانید چقدر اجر و پاداش ممکن است ازمواجه با

سختی های در حین تلاش به انجام کار خیر دریافت کنید. پارسائی شما می تواند خانواده و قوم تان را بطور کلی نجات بخشد.

این کار را انجام دهید و پیروزی خدا را ببینید.

 

ستایش خدایی را است بلند مرتبه!

نوشته شده در جمعه دوم اردیبهشت 1390ساعت 12:1 توسط ریحانه| |

اطلاعیه                                اطلاعیه

سلام بانو مریمو

خیلی دلم واستون تنگ شده

روحی که معلوم نیست کجاست

ولی شنیدم مرخصی گرفته این ترمو

جوابم که نمیده

تو کجایی خانومی

خط خودت که خاموشه

شماره مامانت اینا رو گرفتم کسی جواب نمیده

ای دیتو نداشتم

یه هو تو نویسندگان وب پیداش کردم

ادتم کردم واست افم گذاشتو شمارمم دادم

افمم خوندی

ولی چیزی نگفتی

نگرانتم گلم

هر چه سریع تر یه جوری باهام ارتباط بر قرار کن

 

نوشته شده در پنجشنبه یکم اردیبهشت 1390ساعت 14:22 توسط ریحانه| |

به چشمی اعتماد کن که به جای صورت به سیرت تو می نگرد... به دلی دل بسپار که جای خالی برایت داشته باشد... و دستی را بپذیر که باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد باشد...

 
 هوس بازان کسی راکه زیبا می بینند دوست دارند... اما عاشقان کسی را که دوست دارند زیبا می بینند...
 
 وقتی در زندگی به یک در بزرگ رسیدی نترس و نا امید نشو... چون اگه قرار بود در باز نشود جای آن دیوار می گذاشتند...

 آنچه که هستی، هدیه خداوند است و آنچه که خواهی شد، هدیه تو به خداوند... پس بی نظیر باش. ..
نوشته شده در شنبه بیست و هفتم فروردین 1390ساعت 13:22 توسط ریحانه| |

سلااااااااااااااااااااامHello

خوبید connie_49.gif

امید وارم سال نو رو با خوبی و خوشی شروع کرده باشید

ممنون از اونایی که سال نو رو تبریک گفتن

میگن دختر که رسید به ۲۰ باید به حالش گریستgirl_cray.gif

خدایی نکرده بد به دلتون راه ندیدا

نه

امروز تولدم بود                                                              

                                                   dance3.gif

دست بزنید و شادی کنید امروز تولد گله

پیر شدیم رفت دیگهconnie_wimperingbaby.gif

میگن ۲۰ سالگی قشنگ ترین سال عمر ادمه

امید وارم همین جور باشه

سالی باشه که خدا هم ازم راضی باشه

نیازمند دعای خیرتون هم هستم

فدای همتون

فعلا

 

                                      Birthday Party

 

 

 

نوشته شده در یکشنبه چهاردهم فروردین 1390ساعت 15:29 توسط ریحانه| |

 

باز هفت سين سرور
                  
ماهي و تنگ بلور
                                   سکه و سبزه و آب                                         
                                                نرگس و جام شراب
                                                                باز هم شادي عيد
                                                                                 آرزوهاي سپيد
                                                                                              باز ليلاي بهار

 باز مجنوني بيد
                
باز هم رنگين کمان
                                  
باز باران بهار
                                               باز گل مست غرور
                                                             باز بلبل نغمه خوان
                                                                              باز رقص دود عود
                                                                                           باز اسفند و گلاب
باز آن سوداي ناب
                 کور باد چشم حسود
                                  
باز تکرار دعا
                                             يا مقلب القلوب
                                                            يا مدبر النهار
                                                                         
حال ما گردان تو خوب
                                                                     
                      راه ما گردان تو راست
 باز نوروز سعيد
           باز هم سال جديد
                     
باز هم لاله عشق
                                     خنده و بيم و اميد

                                                   عیدتون مبارک

 

 

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم اسفند 1389ساعت 11:40 توسط ریحانه| |

سال گهیست چشم و مرادم شدی

سرورو برتر به دعایم شدی

چشم به چشمان افق دوخته

از غم هجر دل خود سوخته

با توام ای رهروی می خانه ها

ای که بودی هم ره دیوانه ها

هر که به دیدار دلت باز شد

تا ابد او هم ره یک رازشد

    


ادامه مطلب
نوشته شده در شنبه بیست و یکم اسفند 1389ساعت 13:19 توسط ریحانه| |

Flowerسیلام سالام صد تا سولام

خوبید خوشیدسلامتید ایشالا

ما هم هیییییییییی بد نیستیم

یه مدته این زانوهای ما به چرق چرق اوفتاده

قضیه اینه که دانشکده خراب نشده ما یه سه چهار تا ساختمون ۶ طبقه اس

سه تا اسانسور داره که به احتمال ۱۰۰ درصد مال عهد دقیانوسه

این بنده خداها توی ترم قبل دربست در اختیار ما دانشجو ها بودن

ولی خب تقریبا روزی ۳ ۴ دفعه بچه ها بنا بر دلایل حمل بار اضافه و اشخاص بالای ۷۰ کیلو به اسانسور بیش از ۴ نفر توی اسانسور گیر میکردن

خلاصه طولی نکشید که این اسانسورا کنترلی شدن و مخصوص اساتید محترمه

حالا یه ۲۰۰ دونه دانشجوی ناقابل مجبور بودن از طبقه ۶ این ساختمون به طبقه ۵ اون ساختمون الی طبقه ۳ اون یکی ساختمون و در صورت ضرورت به طبقه ۴ اون ساختمون برن

بعضی وقتا میاوفتادیم به دستو پای استادا که استاد مینیسکو پینیسکو سادیسمو انارشیسمو همه جور مرض گرفتیم مارو با خودتون ببرین جون بچه هاتونما گناه داریم

شخص شخیص بندهدر طول این ترم اکثر کلاسا رو با تاخیر میرسم

یه بار یکی از بچه ها گفت میخواین یه حالی بهتون بدمگفتیم چی

دیدیم رفت طرف دفتر اساتید با دو نفر دیگه

دنبالش اروم اروم راه افتادیم رفتیم  دیدیم داره به استادا میگه استاد این اقای زارع پاهاش پیچ خورده اگه میشه لطف کنید کنترولتونو بدید برسونیمش بعد براتون میاریم

سه چها رتا از استادا قبول کردن

بعد اونا هم بچه ها رو بردن بالا اوردن پایین

کلی ام حال کردیم

این ماجرا گذشت و استادا نفهمیدن و رسیدیم به کلاس ساعت دو

این کلاسمون خوشبختانه طبقه اول بود

ولی چون توی این کلاس عتیقه ما یه سری چینگول بینگول هست درش همیشه قفله تا استاد بیاد

استادمون اون روز دیر کرد

با بچه ها تو سالن جمع شده بودیم

دفتر هر استاد با کلاسی که درس اون استاد توش برگذار یشه تو یه طبقه اس

در دفتر بسته بود

یی هو سمیه یه اهنگ کردی انداخت

همه شروع کردن به هم خونیهیچکی ام بلد نبود بخونه

منو چند نفری نشست بودیمBaby Girl

دو سه نفری شروع کردن به کردی رقصیدنHappy Dance

یه هو دیدیم در دفتر استاد باز شد

گفت این صرو صدا ها واسه چیه

گفتیم استاد منتطرتون بودیم

گفت حتما داشتین واسه استقبال از من چاوشی میکردینددر ضمن مگه این اقای زارع نبود که پاهاش پیچ خورده بودقرش واسه چیه

رفتیم سر کلاس

حوصم دیگه داشت سر میرفت از موضوع درس

یه دفعه سودی خیلی اروم و اهسته گفت سوسک...

برگشتم ییه نگاه به پشت صندلیم کردم دیدم بله یه سوسک به ابعاد منری پشت سرمه

منم از اون جای یکه از هر موجودی غیر از انسان میترسم دسته صندلیمو زدم بالا جزوم افتاد

قبل اون داشتم خومو توب اینه مرضیه رصد میکردم

اینه ایم هم که زیر جزوم بود افتاد جلو پای استادو شکستهر کی تو اون لحظه به فکر در رفتن خودش بود

این وسط قیافه استاد از همه جالب تر بوداز خنده خم و راست میشد و به حرکات بچه ها میخندید

هر کی یه طرف در میرفتgirl_haha.gifیه چند نفری رفته بودن رو صندلی هاشون

از طرف دیگه مسترون ته کلاس از خنده ریسه میرفتنlaugh1.gif

من که خودمو سریع تر از بقیه بچه ها از معرکه نجات داده بودم کنار استاد ایستاده بودمو بیشتر از حرکات بچه ها به خنده استاد میخندیدیم36_11_6.gif

خلاصه روز خیلی باحالی بود

ولی حسابی خسته شدیم

منم این روزا خودمو حسابی مشغول یه سری کارای فرعی کردم

درسمم دارم کنارش میخونمکلی دختر خوبی شدم

فعلا دوستانHello

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم اسفند 1389ساعت 1:4 توسط ریحانه| |

پدر چهار تا بچه این‌ها را گذاشت توی اتاق و گفت این‌جا‌ها را مرتب کنید تا من برگردم. می‌خواست ببیند کی چه کار می‌کند. خودش هم رفت پشت پرده. از آن‌جا نگاه می‌کرد می‌دید کی چه کار می‌کند، می‌نوشت توی یک کاغذی که بعد حساب و کتاب کند برای خودش

یکی از بچه‌ها که گیج بود یادش رفت. یادش رفت. سرش گرم شد به بازی و خوراکی و این‌ها. یادش رفت که آقاش گفته خانه را مرتب کنید

یکی از بچه‌ها که شرور بود شروع کرد خانه را به هم ریختن و داد و فریاد که من نمی‌گذارم کسی این‌جا را مرتب کند

یکی که خنگ بود، وحشت گرفتش. ترسید. نشست وسط و شروع کرد گریه و جیغ و داد که آقا بیا، بیا ببین این نمی‌گذارد جمع کنیم، مرتب کنیم.

اما آنکه زرنگ بود، نگاه کرد، رد تن آقاش را دید از پشت پرده. تند و تند مرتب می‌کرد همه‌جا را. می‌دانست آقاش دارد توی کاغذ می‌نویسد، بعد می‌رود چیز خوب برایش می‌آورد. هی نگاه می‌کرد سمت پرده و می‌خندید. دلش هم تنگ نمی‌شد. می‌دانست که هم ‌این‌جا است. توی دلش هم گاهی می‌گفت اگر یک دقیقه دیر‌تر بیاید باز من کارهای بهتر می‌کنم

آخرش آن بچه‌ شرور همه جا را ریخت به همدیگر. هی می‌ریخت به هم، هی می‌دید این دارد می‌خندد. خوشحال است، ناراحت نمی‌شود. وقتی همه جا را ریخت به هم، همه چیز که آشفته شد، آن وقت آقا جان آمد. ما که خنگ بودیم، گریه کرده بودیم، چیزی گیرمان نیامد. او که زرنگ بود و خندیده بود، کلی چیز گیرش آمد

زرنگ باش، خنگ نباش، گیج نباش، شرور که نیستی الحمد الله. گیج و خنگ هم که نیستی ،نباش زرنگ باش نگاه کن پشت پرده رد تنش را ببین،و بخند و کار خوب کن خانه را مرتب کن.

حاج اقای دولابی

نوشته شده در سه شنبه دهم اسفند 1389ساعت 12:0 توسط ریحانه| |

                             

پشتش سنگين بود و جاده‌هاي دنيا طولاني. مي دانست كه هميشه جز اندكي از بسيار را نخواهد رفت. آهسته آهسته مي ‌خزيد، دشوار و كُند؛ و دورها هميشه دور بودند. سنگ پشت تقديرش را دوست نمي ‌داشت و آن را چون اجباري بر دوش مي كشيد. پرنده اي در آسمان پر زد، سبك بال... ؛ سنگ پشت رو به خدا كرد و گفت: اين عدل نيست، اين عدالت نيست.

كاش پُشتم را اين همه سنگين نمي كردي. من هيچ گاه نمي رسم. هيچ گاه. و در لاك‌ سنگي خود خزيد، به نيت نااميدي. خدا سنگ پشت‌ را از روي زمين بلند كرد. زمين را نشانش داد. كُره‌اي كوچك بود.

و گفت : نگاه كن، ابتدا و انتها ندارد... هيچ كس نمي رسد. چرا؟

چون رسيدني در كار نيست. فقط رفتن است. حتي اگر اندكي. و هر بار كه مي‌روي، رسيده‌اي. و باور كن آنچه بر دوش توست، تنها لاكي سنگي نيست، تو پاره اي از هستي را بر دوش مي كشي؛ پاره اي از مرا. خدا سنگ پشت را بر زمين گذاشت. ديگر نه بارش سنگين بود و نه راه ها چندان دور. سنگ پشت به راه افتاد و گفت: رفتن، حتي اگر اندكي؛ و پاره اي از «او» را با عشق بر دوش كشيد


نوشته شده در یکشنبه هشتم اسفند 1389ساعت 10:25 توسط ریحانه| |

گریه میکنم
کسی جواب گریه مرا نمیدهد
زخم خورده ام ولی میان جمع
یک نفر برای زخمهای دل دوا نمیدهد
چرخ میخورم به لابه لای قلبهای کاغذی
یک نفر در این میانه
بوی آشنا نمیدهد
با دلی شکسته
از جماعتی گسسته
رو به سوی خویش میروم
روبروی آینه حرف میزنم
گریه میکنم
آینه به حرفهای من گوش میدهد
گریه میکند

نوشته شده در سه شنبه سوم اسفند 1389ساعت 18:0 توسط ریحانه| |

Design By : 7Tools